Papa Razio:
Leuk, het is weer begonnen. Seizoenshelft 2 dus. Nieuwe ronde, nieuwe kansen!
Leuk, Rosstars op bezoek; hebben we vorig jaar in Twente na 2-0 achter toch maar mooi knokkend van gewonnen!
Leuk, oud-speelsters met hun baby’s achter het glas van de kantine: joehoe!
Leuk, eigen aanhang in de zaal én vrolijke fans van de tegenpartij op de tribunes!

Leuk, wat is dat? ‘Wat iemand prettig stemt, plezier schenkt’ – zegt de Dikke Van Dale.
Nou zo leuk was het zaterdag in De Pijp toch niet!

Niet leuk: er werd nu met 3-2 verloren.
Niet leuk: bij de stand 1-1 (19-25, 25-16) in de 3e set bij 21-21 werd een mogelijke voorsprong in sets klunzig verkwanseld.
Niet leuk: bij de stand 2-2 (21-25, 25-18) werd de 5e set zomaar in de prullenmand gegooid.
Niet leuk: het gevoel na afloop dat hier toch werkelijk winst in had gezeten, getuige de twee ijzersterke setzeges.

Het kerstreces was toch voorbij, de voorjaarsstorm reeds geluwd. Een maandje rust had wonderen gedaan…, zou je denken!
Maar de herstart kostte menigeen zoveel moeite, dat dit het was: 3-2 thuis verliezen, onnodig verliezen.
Als meest trouwe volger – zo u wilt fan – kon ik mij zaterdag helaas niet aan de indruk onttrekken, dat het velen stilaan meer moeite kost om ELKE SET meer van zichzelf te blijven eisen, meer concentratie op te roepen, vaker na te denken, soms slimmer te handelen en zich vooral onbeperkt onvoorwaardelijk vijf sets lang voor het team in te zetten. Ik zie soms net te vaak zo’n excuushoudinkje…

Niet leuk dus! Of ben ik nu meteen te negatief, te kritisch, te bokkend?
Nee hoor, dat ben ik niet! Ervaar dat volleybal – naast alle ballast van het dagelijks leven – ontzettend leuk is, en de wedstrijd de uitlaatklep is.
Je plankgas uitleven: leuk dus, heel leuk!

Oké, in ga weer terug in mijn mand. Zaterdag Eibergen uit, in de Pickerhal…, eens zien wie gaat pikken!”

Papa Razio