Papa Razio – Het toetje…
Er lag zondagochtend een plastic dingetje in de achtertuin, zwart van kleur en er straalde nog een heel flauw lichtje uit. De tegels waren spekglad, ik kon er niet bij. Symboliek kent subtiele gronden… Het verloren fietslampje moest beslist van een van de speelsters van Armixtos Dames 1 zijn. Die waren immers zaterdagavond bij de Kleine Generaal thuis op een riant kerstdiner getrakteerd. Training of maaltijd, de KG gaat voor haar meiden tot het uiterste. Maar soms is dat niet toereikend, zo bleek…
Zaterdagmiddag speelde Dames 1 de laatste wedstrijd van 2017, de laatste ook van de eerste helft van de competitie. Wintersgrijze wolken pakten zich samen boven Veenendaal, waar het lokale VCV – voorlaatste in de tweede divisie B – de tegenstander was.

Maar de zo geprezen Green Army gaf niet thuis. Zo er nog een glimp van een leger was, deed die denken aan het Leger des Heils: de tegenstander kreeg de punten zo kort voor Kerst cadeau, welhaast met een strikje erom. Zo glorieus als eerder de topteams in 2B werden verslagen, zo hopeloos spartelde Armixtos nu en verloor volstrekt onnavolgbaar met 3-1 (25-11, 22-25, 25-21, 25-21). Er was nooit sprake van een wedstrijd. VCV deed zijn best, maar Armixtos stapelde de ellende op tot een hoge vuilnisbelt. In de eerste set bij 12-4 en 15-6 had de KG haar twee time-outs al in rook zien opgaan: de ploeg was onbereikbaar. In de tweede set bij 20-21 kwam Armixtos voor het eerst deze dag op voorsprong (!) en leek zich met een moeizame setzege uit de mentale poel vol modder, stroop, lijm te bevrijden. Leek, want begeleid door een arbitraal duo dat op hetzelfde niveau als Armixtos bezig was, was er geen houden aan.

Wijlen wielrenner Gerrie Knetemann zei na een smadelijk verspeelde gele trui in de Tour de France eens: “Als de koe niet in de wei staat, kan je ze er ook niet uit halen” en die Amsterdamse wijsheid ging hier ook op. Luttele seconden speelde het door mijn hoofd om het kerstdiner dat thuis in steigers stond gauw in te ruilen voor droog brood. Maar ik gaf mezelf een tik om de oren. Wat een verfoeilijke gedachte! Deze unieke groep heerlijke sportmeiden was “heel gewoon” (nou ja, heel ongewoon…) al met de gedachten bij het naderende kerstreces. De energievretende combi van werk, volleybal, relatie (of pre-la…, jawel), huishouden en stappen eiste net één speelronde te vroeg zijn tol. VCV profiteerde gretig, maar kan in 2018 de borst natmaken.

De wonderbaarlijke herstelkracht van de Green Army bleek dezelfde avond ten huizen van de KG. Een feestavond van Romeins niveau vouwde zich uit, wijn vloog in het rond, magen werden rijkelijk gevuld en de afsluitende teamfoto onderstreepte de kracht van deze groep. Een uitglijder van winters gehalte, meer was het ook niet geweest in Veenendaal. Het toetje van de eerste seizoenshelft tipte niet aan het toetje van de avond. Ik zeg dan ook uit volle borst: prettige feestdagen en graag tot ziens in 2018!